عکس «  مهدی حیدرنژاد » آرام و بی‌صداست. آن‌قدر ساده و بی‌پیرایه است که ما را به فکر فرو می‌برد؛ آیا می‌توان در دنیای معاصر که پر از شلوغی و ازدحام است، زندگی را این‌گونه ساده  و بی‌پیرایه دید؟

 می‌توان گفت این عکس تنها می‌تواند متعلق به عکاسی باشد که هنوز عکاسی را زمینه‌ای می‌داند تا در آن دغدغه‌های ذهن خویش را به تصویر بکشد، نه‌ آن‌که صرفا بخواهد برای تولید یک عکس دست به عکاسی بزند. به‌بیان دیگر عکاسی برای مهدی حیدرنژاد دنیای ‌بزرگی است که به‌وسیله‌ی آن می‌توان در چیزهای کوچک این زندگی بیش‌تر دقت کرد، چیزهایی که از فرط سادگی گاهی شاید به دست فراموشی سپرده شوند.

همان‌طور که در عکس می‌بینیم، عکاس دسترسی مستقیم به موضوع را نداشته و قفس و کبوترهای داخل آن‌را از پشت شیشه نگریسته است. همین نکته، چیزهای زیادی را برای عکس خلق می‌کند که بسیار در خدمت بار محتوایی عکس و هم‌چنین در خدمت مباحث زیباشناسانه‌ی عکس است.
نگریستن عکاس از پشت شیشه به موضوع و سپس ثبت آن، گویی می‌خواهد دنیایی دور از دسترس را به ما نشان دهد، دنیایی که ما را به آن راهی نیست.
اگرچه ما در این قاب دو پرنده در قفس را می‌بینیم که شاید بارها شاهد این موضوعاتی از این دست بوده‌ایم، اما رعایت مواردی در عکس، باعث می‌شود تا این عکس را چیزی فراتر از آن‌چه از موضوعاتی این چنینی دیده‌ایم، بدانیم. به‌عنوان مثال؛
در این عکس می‌بینیم که عکاس از موضوع دور شده است؛ این دور شدن چه به عمد و چه از روی اجبار صورت گرفته باشد، به‌هر حال ما را با فضایی جدید آشنا می‌کند که در آن قرار است تا شاهد دو کبوتر سفید در قفس باشیم. در نهایت جایی که عکاس در آن نقطه دست به چکاندن شاتر زده است، برای ما فضایی می‌آفریند که حال و هوای یک داستان کوتاه را تداعی می‌کند؛ یک پنجره‌‌ی بسته و دو پرنده در یک قفس  و افکاری که در این بین شکل می‌گیرد؛ فکر کردن به تنهایی انسانی که در این سوی پنجره ایستاده است و به بیرون نگاه می‌کند، پنجره‌ای که رو به یک دیوار باز می‌شود و باز در میان آن‌همه خاکستری چیزی هست که بیش از تو را غمگین می‌کند؛ یک قفس کوچک فلزی و اسیری دو پرنده و در نهایت تعمیم دو دنیا به یکدیگر؛ شبیه بودن نوع زندگی آدم این سوی پنجره با دو کبوتر سپید داخل قفس.
 نکته‌‌ی دیگر نوع ترکیب‌بندی عکاس است؛ قرار دادن چارچوب‌های پنجره به‌عنوان جزیی جداناشدنی از کادر که بسیار در خدمت محتوای عکس است و با حضورش احساس در بند بودن، بسته‌بودن فضا، عدم راهی برای گریز، رخوت و سیاهی عکس را بیش‌تر می‌کند. و در نهایت آن‌که وجود پنجره و چارچوب‌هایش در قاب تصویر ارتباط بین دو فضای بیرون و داخل را برقرار می‌سازد.
باعث می‌شود تا مخاطب زمان بیش‌تری را برای عکس بگذارد چرا که هم باید دنیای این سوی پنجره را کشف کند و هم از دنیای آن‌سوی پنجره سر در بیاورد.

نورپردازی عکس، نکته‌ی دیگری است که در ایجاد احساس در عکس نقش مفیدی داشته است. اگرچه برای ثبت این عکس از نور روز و محیطی استفاده شده است و عکاس نقشی در تدوین این نورها نداشته است، اما انتخاب زمان مناسب برای ثبت عکس، از انتخاب‌های هوشمندانه‌ی عکاس است. زمانی که در آن توانسته هم تاریکی و هم نور را در قاب خود اعمال کند.
دنیای سیاه آدم‌ها با وجود پنجره‌ها و دنیای روشن و سپید کبوترها حتی با وجو این‌که در قفس باشند ( تابش نور زیاد از بالای کادر و در راستای قرارگیری قفس بر روی دیوار و ضدنور ثبت کردن چارجوب پنجره در ایجاد این حس موثرند )

در نهایت ساده نگریستن به دنیای پیرامون و از پس فیلتر ذهنی خود به دنیا، و رعایت مواردی هم‌چون برقراری ارتباط مناسب روحی با موضوع، شناخت کامل از فضایی که قرار است در آن عکسی متولد شود، نوع کادربندی، استفاده‌‌ی خوب از نور، ارایه‌‌ی نگاهی نو به یک موضوع کهنه، دست پیدا کردن به کنتراستی نسبتا خوب، قرار دادن موضوع در مرکز قطرهای قاب (اگرچه نقطه‌ی زیاد قوی به لحاظ بصری نیست )، اما برای این عکس مناسب است ( نوع گم‌شدن موضوع و به‌دست فراموشی سپرده شدن آن‌را نمایش می‌دهد ) و هم‌چنین می‌دانیم که اگر عکاس صرفا قرار بود توسط این موضوع، شناخت خود از نقاط قوت بصری را به نمایش بگذارد، نقطه‌های دیگری برای این‌کار وجود داشتند ( یعنی آن‌که عکاس در وهله‌ی اول به محتوای عکس اندیشیده است و بنا به مقصود مورد نظر خود موضوع را در کادر خویش جای داده است) .
و در نهایت آن‌که عکس مهدی حیدرنژاد، بیان نگاهی ساده و البته جستجوگر به بخش‌هایی از زندگی است که گاهی تا مرز ندیدن و فراموش شدن پیش می‌روند اما دوباره توسط یک عکاس و دوربینش متولد می‌شوند.